PHC - Ashii
Eternal Poster
May mga bagay palang mas masakit kapag alam mo na, pero hindi mo pa sinasabi. Alam kong may kausap siyang iba. Nakita ko na yung mga palatandaan — yung biglang pag-iingat sa phone, yung mga oras na tahimik siya pero online, yung pagbabago ng tono kapag magkasama kami. Hindi niya alam na alam ko na, at ako naman, pinipiling manahimik kahit ang bigat-bigat na.
Araw-araw ko siyang kausap na parang walang nangyayari. Nakikinig pa rin ako sa kwento niya, tumatawa sa mga biro niya, at nagpapanggap na okay lang ako. Pero sa loob ko, unti-unti akong napapagod kakaisip kung hanggang kailan ko kakayanin ‘to. Hindi ko alam kung hinihintay ko bang umamin siya o kung hinihintay ko lang ang sarili kong mapagod.
Masakit kasi habang siya parang may ibang sandalan, ako nandito, mag-isa, kinikimkim lahat. Hindi ko siya kinokonpronta hindi dahil mahina ako, kundi dahil natatakot ako sa sagot. Natatakot akong marinig na totoo lahat ng hinala ko.
Hindi ko alam kung mas masakit yung malaman ang katotohanan o yung araw-araw mong piliing manahimik kahit alam mo na. Ang alam ko lang, mahal ko siya, pero sa bawat araw na hindi ako nagsasalita, parang may parte ng sarili ko na unti-unting nawawala.
Araw-araw ko siyang kausap na parang walang nangyayari. Nakikinig pa rin ako sa kwento niya, tumatawa sa mga biro niya, at nagpapanggap na okay lang ako. Pero sa loob ko, unti-unti akong napapagod kakaisip kung hanggang kailan ko kakayanin ‘to. Hindi ko alam kung hinihintay ko bang umamin siya o kung hinihintay ko lang ang sarili kong mapagod.
Masakit kasi habang siya parang may ibang sandalan, ako nandito, mag-isa, kinikimkim lahat. Hindi ko siya kinokonpronta hindi dahil mahina ako, kundi dahil natatakot ako sa sagot. Natatakot akong marinig na totoo lahat ng hinala ko.
Hindi ko alam kung mas masakit yung malaman ang katotohanan o yung araw-araw mong piliing manahimik kahit alam mo na. Ang alam ko lang, mahal ko siya, pero sa bawat araw na hindi ako nagsasalita, parang may parte ng sarili ko na unti-unting nawawala.
