PH## Ang Alamat ng "Akala Ko"
Alas-diyes ng gabi. Tahimik ang paligid, maliban sa tunog ng electric fan na parang may hika at ang mabilis na tibok ng puso ni Jayson. Hawak niya ang kanyang phone, nakatitig sa chat box nila ni Sarah.
"Active Now."
Ito na ’yun. Nag-type si Jayson ng pinag-isipang mabuti na mensahe: “Hi Sarah, gising ka pa? May itatanong sana ako. Kanina ko pa kasi iniisip.”
Pumikit siya nang mariin pagkapindot ng send. Sa isip niya, ito na ang simula ng kanilang forever. Matagal na silang magkaibigan, pero nitong mga huling araw, panay ang "react" ni Sarah sa mga MyDay niya. Kahapon lang, binigyan siya nito ng balat ng candy. Sabi ni Jayson sa sarili, “Ginto ito. Symbolism ito ng tamis ng aming pagmamahalan.”
Biglang nag-vibrate ang phone.
Sarah is typing...
Lumunok si Jayson. Pakiramdam niya ay nasa dulo siya ng isang bangin. Lumabas ang reply:
“Uy Jayson! Sakto, gising pa ako. Ano ’yun? Tungkol ba ’to sa nararamdaman mo?”
Nanigas si Jayson. “Hala, mind reader ba siya? Alam niya?” mabilis siyang nag-reply: “Oo, paano mo nalaman? Sobra na kasi eh, hindi ko na maitago.”
Sumagot agad si Sarah: “Kahit ako rin naman, hindi ko na maitago sa’yo. Sobrang bigat na kasi sa loob.”
Tumalon ang puso ni Jayson. “Ito na talaga!” sabi niya. Halos manginig ang mga daliri niya habang nag-ta-type: “Talaga? So... may chance ba na maging tayo? Na aminin na natin sa mundo?”
Tumagal ng limang minuto ang reply. Limang minutong parang limang taon sa bagal. Pagkatapos...
“Ha? Anong 'tayo'? Jayson, ang itatanong ko sana ay kung kailan mo babayaran ’yung 500 pesos na utang mo nung nag-milktea tayo last month. Kasi kailangang-kailangan ko na para sa load. Akala ko aamin ka na na nakalimutan mo lang!”
Namatay ang ilaw sa kwarto ni Jayson—hindi dahil sa kuryente, kundi dahil sa dilim ng kanyang kinabukasan. Dahan-dahan niyang binitawan ang phone at tumitig sa kisame.
Moral of the story: Huwag masyadong assuming sa "react" at "balat ng candy," baka ang "nararamdaman" niya ay ang pagkabutas ng kanyang bulsa.
Alas-diyes ng gabi. Tahimik ang paligid, maliban sa tunog ng electric fan na parang may hika at ang mabilis na tibok ng puso ni Jayson. Hawak niya ang kanyang phone, nakatitig sa chat box nila ni Sarah.
"Active Now."
Ito na ’yun. Nag-type si Jayson ng pinag-isipang mabuti na mensahe: “Hi Sarah, gising ka pa? May itatanong sana ako. Kanina ko pa kasi iniisip.”
Pumikit siya nang mariin pagkapindot ng send. Sa isip niya, ito na ang simula ng kanilang forever. Matagal na silang magkaibigan, pero nitong mga huling araw, panay ang "react" ni Sarah sa mga MyDay niya. Kahapon lang, binigyan siya nito ng balat ng candy. Sabi ni Jayson sa sarili, “Ginto ito. Symbolism ito ng tamis ng aming pagmamahalan.”
Biglang nag-vibrate ang phone.
Sarah is typing...
Lumunok si Jayson. Pakiramdam niya ay nasa dulo siya ng isang bangin. Lumabas ang reply:
“Uy Jayson! Sakto, gising pa ako. Ano ’yun? Tungkol ba ’to sa nararamdaman mo?”
Nanigas si Jayson. “Hala, mind reader ba siya? Alam niya?” mabilis siyang nag-reply: “Oo, paano mo nalaman? Sobra na kasi eh, hindi ko na maitago.”
Sumagot agad si Sarah: “Kahit ako rin naman, hindi ko na maitago sa’yo. Sobrang bigat na kasi sa loob.”
Tumalon ang puso ni Jayson. “Ito na talaga!” sabi niya. Halos manginig ang mga daliri niya habang nag-ta-type: “Talaga? So... may chance ba na maging tayo? Na aminin na natin sa mundo?”
Tumagal ng limang minuto ang reply. Limang minutong parang limang taon sa bagal. Pagkatapos...
“Ha? Anong 'tayo'? Jayson, ang itatanong ko sana ay kung kailan mo babayaran ’yung 500 pesos na utang mo nung nag-milktea tayo last month. Kasi kailangang-kailangan ko na para sa load. Akala ko aamin ka na na nakalimutan mo lang!”
Namatay ang ilaw sa kwarto ni Jayson—hindi dahil sa kuryente, kundi dahil sa dilim ng kanyang kinabukasan. Dahan-dahan niyang binitawan ang phone at tumitig sa kisame.
Moral of the story: Huwag masyadong assuming sa "react" at "balat ng candy," baka ang "nararamdaman" niya ay ang pagkabutas ng kanyang bulsa.