PHAng Alamat ng "Add to Cart"
Noong unang panahon, ang pamimili ay isang malaking sakripisyo. Kailangan mong maligo, magbihis, sumakay ng jeep, at makipagsiksikan sa mall para lang bumili ng isang pirasong t-shirt.
Ngunit dahil sa awa ng mga Diwata ng Kaginhawaan, ibinigay nila sa tao ang Online Shopping Apps. Kasabay nito, isinilang ang isang mahiwagang lalagyan na walang ilalim—ang Shopping Cart.
Sinasabing ang Shopping Cart ay may sariling isip. Ang trabaho niya ay maging "therapy" ng mga taong stressed sa trabaho o sa buhay. Mapapansin mo, kapag malungkot ka, bigla kang magbubukas ng app. Maghahanap ka ng sapatos, kitchen gadget na hindi mo naman gagamitin, at damit na pang-awra kahit wala ka namang pupuntahan.
Ito ang nakakapagtakang bahagi ng alamat: ang "Add to Cart" reflex.
I-a-add to cart mo ang lahat. Aabot ang laman ng cart mo sa 99+ items. Sa puntong iyon, pakiramdam mo ay ang yaman-yaman mo. Para kang hari o reyna na namimili ng buong kaharian. Pero may isang malupit na kaaway ang Shopping Cart—ang "Check Out" button.
Sinasabing ang "Check Out" button ay binabantayan ng espiritu ng "Konsensya." Sa tuwing pipindutin mo ito at makikita mo ang "Grand Total" na kasama ang shipping fee, biglang maglalaho ang tapang mo.
Doon nagsimula ang sumpa. Ang mga items sa cart mo ay mananatiling "pending" habang-buhay. Maghihintay sila ng Double-Double Sale (11.11, 12.12). Pero kahit dumating ang sale, titingnan mo lang ulit sila, magbubuntong-hininga, at sasabihing, "Next time na lang, wala pa akong budget."
Ito ang dahilan kung bakit hanggang ngayon, ang mga Shopping Cart sa buong mundo ay puno ng mga pangarap na hindi natutupad. Sila ang mga "display" ng ating mga pagnanasa na hanggang "Add to Cart" lang pero hindi umaabot sa "Order Received."
Moral of the story: Ang pag-a-add to cart ay libreng mangarap; ang masakit ay kapag ang laman ng cart mo ay mas malaki pa sa sahod mo.
Noong unang panahon, ang pamimili ay isang malaking sakripisyo. Kailangan mong maligo, magbihis, sumakay ng jeep, at makipagsiksikan sa mall para lang bumili ng isang pirasong t-shirt.
Ngunit dahil sa awa ng mga Diwata ng Kaginhawaan, ibinigay nila sa tao ang Online Shopping Apps. Kasabay nito, isinilang ang isang mahiwagang lalagyan na walang ilalim—ang Shopping Cart.
Sinasabing ang Shopping Cart ay may sariling isip. Ang trabaho niya ay maging "therapy" ng mga taong stressed sa trabaho o sa buhay. Mapapansin mo, kapag malungkot ka, bigla kang magbubukas ng app. Maghahanap ka ng sapatos, kitchen gadget na hindi mo naman gagamitin, at damit na pang-awra kahit wala ka namang pupuntahan.
Ito ang nakakapagtakang bahagi ng alamat: ang "Add to Cart" reflex.
I-a-add to cart mo ang lahat. Aabot ang laman ng cart mo sa 99+ items. Sa puntong iyon, pakiramdam mo ay ang yaman-yaman mo. Para kang hari o reyna na namimili ng buong kaharian. Pero may isang malupit na kaaway ang Shopping Cart—ang "Check Out" button.
Sinasabing ang "Check Out" button ay binabantayan ng espiritu ng "Konsensya." Sa tuwing pipindutin mo ito at makikita mo ang "Grand Total" na kasama ang shipping fee, biglang maglalaho ang tapang mo.
Doon nagsimula ang sumpa. Ang mga items sa cart mo ay mananatiling "pending" habang-buhay. Maghihintay sila ng Double-Double Sale (11.11, 12.12). Pero kahit dumating ang sale, titingnan mo lang ulit sila, magbubuntong-hininga, at sasabihing, "Next time na lang, wala pa akong budget."
Ito ang dahilan kung bakit hanggang ngayon, ang mga Shopping Cart sa buong mundo ay puno ng mga pangarap na hindi natutupad. Sila ang mga "display" ng ating mga pagnanasa na hanggang "Add to Cart" lang pero hindi umaabot sa "Order Received."
Moral of the story: Ang pag-a-add to cart ay libreng mangarap; ang masakit ay kapag ang laman ng cart mo ay mas malaki pa sa sahod mo.