PHBilang batang '90s, isa sa pinakamagandang alaala ko ang paglalaro sa computer shop. Hindi pa uso ang malalakas na gaming PC sa bahay, kaya kapag may baon o naipon kang barya, diretsong computer shop agad. Isang oras lang ang bayad, pero sulit na sulit. Minsan nga, nag-aabang pa kami ng bakanteng unit habang nanonood sa mga naglalaro.
Counter-Strike ang unang nagpapasigaw sa amin. Dota ang sumunod na nagpupuyat sa amin. May mga panahon pa na Ragnarok, Ran Online, MU, Cabal, CrossFire, o Left 4 Dead ang laman ng buong computer shop. Hindi namin iniisip ang oras. Ang mahalaga, makabawi sa kalaban, manalo sa clan match, o matapos ang isang laro bago maubos ang oras.
Naalala ko pa noon, sobrang excited akong umuwi galing school dahil alam kong may laro kaming magkakaibigan mamayang gabi. Kahit paulit-ulit ang mapa sa Counter-Strike o ilang beses nang natalo sa Dota, hindi kami nagsasawa. Ang saya kasi hindi lang laro ang habol namin—kasama ang tawanan, asaran, at mga kwentuhan habang naglalaro.
Pero ngayon, iba na.
May gaming PC na ako. Kaya ko nang bumili ng mga larong dati pinapangarap ko lang. Mas mabilis na ang internet, mas magaganda na ang graphics, at halos lahat ng laro ay isang download na lang.
Pero ang nakakatawa, habang mas dumadami ang choices, mas nawawala naman ang gana kong maglaro.
Magbubukas ako ng Steam o ng isang game launcher, tititigan ko lang ang library ko, tapos isasara ko rin. Minsan maglalaro ako ng sampung minuto, tapos bigla na lang akong tatamarin. Hindi na tulad noon na kayang maglaro hanggang madaling-araw nang hindi namamalayan ang oras.
Siguro hindi ang mga laro ang nagbago. Kami ang nagbago.
Hindi na kami iyong batang ang problema lang ay kung may pambayad pa ba ng isang oras sa computer shop. May trabaho na, may responsibilidad, may iniisip na kinabukasan. At kahit may oras, parang wala na 'yung dating excitement.
Nakakamiss 'yung panahon na ang pinakamalaking problema lang ay kung Terrorist o Counter-Terrorist ang pipiliin, o kung sino ang magmi-mid sa Dota.
Hindi ko akalaing darating ang araw na mas gugustuhin ko na lang humiga, makinig ng music, o matulog kaysa maglaro.
At doon ko na-realize...
Hindi pala nawawala ang pagmamahal ko sa games. Ang nawawala ay ang pakiramdam ng pagiging bata habang nilalaro ko sila.
Counter-Strike ang unang nagpapasigaw sa amin. Dota ang sumunod na nagpupuyat sa amin. May mga panahon pa na Ragnarok, Ran Online, MU, Cabal, CrossFire, o Left 4 Dead ang laman ng buong computer shop. Hindi namin iniisip ang oras. Ang mahalaga, makabawi sa kalaban, manalo sa clan match, o matapos ang isang laro bago maubos ang oras.
Naalala ko pa noon, sobrang excited akong umuwi galing school dahil alam kong may laro kaming magkakaibigan mamayang gabi. Kahit paulit-ulit ang mapa sa Counter-Strike o ilang beses nang natalo sa Dota, hindi kami nagsasawa. Ang saya kasi hindi lang laro ang habol namin—kasama ang tawanan, asaran, at mga kwentuhan habang naglalaro.
Pero ngayon, iba na.
May gaming PC na ako. Kaya ko nang bumili ng mga larong dati pinapangarap ko lang. Mas mabilis na ang internet, mas magaganda na ang graphics, at halos lahat ng laro ay isang download na lang.
Pero ang nakakatawa, habang mas dumadami ang choices, mas nawawala naman ang gana kong maglaro.
Magbubukas ako ng Steam o ng isang game launcher, tititigan ko lang ang library ko, tapos isasara ko rin. Minsan maglalaro ako ng sampung minuto, tapos bigla na lang akong tatamarin. Hindi na tulad noon na kayang maglaro hanggang madaling-araw nang hindi namamalayan ang oras.
Siguro hindi ang mga laro ang nagbago. Kami ang nagbago.
Hindi na kami iyong batang ang problema lang ay kung may pambayad pa ba ng isang oras sa computer shop. May trabaho na, may responsibilidad, may iniisip na kinabukasan. At kahit may oras, parang wala na 'yung dating excitement.
Nakakamiss 'yung panahon na ang pinakamalaking problema lang ay kung Terrorist o Counter-Terrorist ang pipiliin, o kung sino ang magmi-mid sa Dota.
Hindi ko akalaing darating ang araw na mas gugustuhin ko na lang humiga, makinig ng music, o matulog kaysa maglaro.
At doon ko na-realize...
Hindi pala nawawala ang pagmamahal ko sa games. Ang nawawala ay ang pakiramdam ng pagiging bata habang nilalaro ko sila.
