PHAng Alamat ng "Bukas Na Lang"
Noong unang panahon, ang mga tao ay masisipag. Kapag may kailangang gawin, ginagawa agad. Walang tumpik-tumpik, walang kurap. Ang tawag sa kanila ay ang mga "Ngayon Na" tribe. Sila ang mga taong nakakatapos ng labada, assignment, at trabaho bago pa man lumubog ang araw.
Ngunit may isang diwatang isinilang na ang pangalan ay Mañana. Si Mañana ay napakaganda, napakaamo ng boses, at higit sa lahat, napakagaling mag-alok ng pahinga.
Isang hapon, habang nag-aaral ang isang binata para sa kanyang exam, bumulong si Mañana: "Masyadong mainit ang panahon. Mag-idlip ka muna ng limang minuto. Mas mabilis kang makakapag-aral kapag fresh ang utak mo. *Bukas na lang tayo bumawi."*
Ang limang minuto ay naging limang oras. Ang exam na dapat ay pinaghandaan, naging "cramming" sa loob ng jeep habang papunta sa school.
Doon isinilang ang sumpa ng Procrastination.
Sinasabing ang "Bukas Na Lang" ay isang mahiwagang lugar kung saan lahat ng tao ay produktibo, lahat ay nag-e-exercise, at lahat ay maagang natutulog. Pero ang problema, ang lugar na ito ay parang bahaghari—habang lumalapit ka, lalong lumalayo.
Mapapansin mo ang epekto ng sumpa sa mga simpleng bagay:
* Sa Exercise: "Bukas na lang ako mag-o-abs, kumain kasi ako ng rice ngayon."
* Sa Diet: "Bukas na lang ako magsisimula, sayang naman 'tong birthday cake."
* Sa Hugasin: "Bukas na lang, ibababad ko muna para madaling tanggalin ang sebo."
Ngunit may isang sikreto ang mga matatanda. Sinasabing ang tanging paraan para matalo si Mañana ay ang hindi siya pakinggan. Dahil sa oras na sabihin mong "Bukas na lang," doon mo binibigyan ng lakas ang sumpa.
Ito ang dahilan kung bakit hanggang ngayon, ang pinakamaraming "to-do list" sa mundo ay hindi natatapos. Hindi dahil sa tamad ang mga tao, kundi dahil másáráp pakinggan ang bulong ni Mañana habang nakahiga ka sa kama at malamig ang aircon.
Moral of the story: Ang "Bukas" ay isang bitag. Ang tanging oras na hawak mo ay "Ngayon," bago pa magbago ang isip mo at mapunta ka na naman sa "Next Week."
Noong unang panahon, ang mga tao ay masisipag. Kapag may kailangang gawin, ginagawa agad. Walang tumpik-tumpik, walang kurap. Ang tawag sa kanila ay ang mga "Ngayon Na" tribe. Sila ang mga taong nakakatapos ng labada, assignment, at trabaho bago pa man lumubog ang araw.
Ngunit may isang diwatang isinilang na ang pangalan ay Mañana. Si Mañana ay napakaganda, napakaamo ng boses, at higit sa lahat, napakagaling mag-alok ng pahinga.
Isang hapon, habang nag-aaral ang isang binata para sa kanyang exam, bumulong si Mañana: "Masyadong mainit ang panahon. Mag-idlip ka muna ng limang minuto. Mas mabilis kang makakapag-aral kapag fresh ang utak mo. *Bukas na lang tayo bumawi."*
Ang limang minuto ay naging limang oras. Ang exam na dapat ay pinaghandaan, naging "cramming" sa loob ng jeep habang papunta sa school.
Doon isinilang ang sumpa ng Procrastination.
Sinasabing ang "Bukas Na Lang" ay isang mahiwagang lugar kung saan lahat ng tao ay produktibo, lahat ay nag-e-exercise, at lahat ay maagang natutulog. Pero ang problema, ang lugar na ito ay parang bahaghari—habang lumalapit ka, lalong lumalayo.
Mapapansin mo ang epekto ng sumpa sa mga simpleng bagay:
* Sa Exercise: "Bukas na lang ako mag-o-abs, kumain kasi ako ng rice ngayon."
* Sa Diet: "Bukas na lang ako magsisimula, sayang naman 'tong birthday cake."
* Sa Hugasin: "Bukas na lang, ibababad ko muna para madaling tanggalin ang sebo."
Ngunit may isang sikreto ang mga matatanda. Sinasabing ang tanging paraan para matalo si Mañana ay ang hindi siya pakinggan. Dahil sa oras na sabihin mong "Bukas na lang," doon mo binibigyan ng lakas ang sumpa.
Ito ang dahilan kung bakit hanggang ngayon, ang pinakamaraming "to-do list" sa mundo ay hindi natatapos. Hindi dahil sa tamad ang mga tao, kundi dahil másáráp pakinggan ang bulong ni Mañana habang nakahiga ka sa kama at malamig ang aircon.
Moral of the story: Ang "Bukas" ay isang bitag. Ang tanging oras na hawak mo ay "Ngayon," bago pa magbago ang isip mo at mapunta ka na naman sa "Next Week."