Alam mo yung pakiramdam na parang ikaw lang mag-isa sa lahat? Ganun ako ngayon.
Araw-araw pare-pareho lang. Gising, trabaho, uwi, tapos repeat. Wala namang dramatic na nangyayari, pero ramdam mo yung pagod—hindi lang sa katawan, kundi sa isip. Yung tipong kahit nakaupo ka lang, parang pagod ka pa rin.
Minsan naiisip ko, ang tahimik ng buhay ko. Hindi naman ako malungkot palagi, pero wala rin masyadong saya. Parang ginagawa ko lang lahat kasi kailangan, hindi dahil gusto ko. Kailangan magtrabaho kasi may bayarin. Kailangan kumilos kasi walang ibang gagawa para sakin.
Wala akong masyadong masabihan. Kahit may mga tao sa paligid, iba pa rin yung feeling na ikaw lang talaga ang umaako ng lahat. Sarili mo lang din ang inaasahan mo.
May mga oras na gusto kong magpahinga, yung tipong totoong pahinga—hindi lang tulog. Pero hindi pwede. Kasi kapag tumigil ako, parang ang daming maiiwan. Kaya kahit pagod, tuloy lang ulit kinabukasan.
Hindi ko naman sinasabi na sobrang hirap ng buhay ko. Siguro ganito lang talaga. Tahimik. Mabigat minsan, pero kinakaya.
Siguro ito yung part ng buhay na kailangan mong dumaan mag-isa. Yung wala masyadong nakakaintindi, pero ikaw alam mo kung gaano ka na kalayo kahit pakiramdam mo parang wala pa.
Sa ngayon, hindi ko pa alam kung saan papunta ‘to. Basta ang alam ko, gumagalaw pa rin ako. At siguro sapat na muna yun.
Pasenya na medyo mahaba mga master "(
Araw-araw pare-pareho lang. Gising, trabaho, uwi, tapos repeat. Wala namang dramatic na nangyayari, pero ramdam mo yung pagod—hindi lang sa katawan, kundi sa isip. Yung tipong kahit nakaupo ka lang, parang pagod ka pa rin.
Minsan naiisip ko, ang tahimik ng buhay ko. Hindi naman ako malungkot palagi, pero wala rin masyadong saya. Parang ginagawa ko lang lahat kasi kailangan, hindi dahil gusto ko. Kailangan magtrabaho kasi may bayarin. Kailangan kumilos kasi walang ibang gagawa para sakin.
Wala akong masyadong masabihan. Kahit may mga tao sa paligid, iba pa rin yung feeling na ikaw lang talaga ang umaako ng lahat. Sarili mo lang din ang inaasahan mo.
May mga oras na gusto kong magpahinga, yung tipong totoong pahinga—hindi lang tulog. Pero hindi pwede. Kasi kapag tumigil ako, parang ang daming maiiwan. Kaya kahit pagod, tuloy lang ulit kinabukasan.
Hindi ko naman sinasabi na sobrang hirap ng buhay ko. Siguro ganito lang talaga. Tahimik. Mabigat minsan, pero kinakaya.
Siguro ito yung part ng buhay na kailangan mong dumaan mag-isa. Yung wala masyadong nakakaintindi, pero ikaw alam mo kung gaano ka na kalayo kahit pakiramdam mo parang wala pa.
Sa ngayon, hindi ko pa alam kung saan papunta ‘to. Basta ang alam ko, gumagalaw pa rin ako. At siguro sapat na muna yun.
Pasenya na medyo mahaba mga master "(
