Mula pa noong sinaunang panahon...
Pagkatapos ng malaking baha noong panahon ni Noe, binigyan ng Diyos ang sangkatauhan ng pahintulot na kumain ng karne ng hayop. Pero agad din Niyang nilinaw ang Kaniyang pananaw tungkol sa dugo. Sinabi Niya kay Noe at sa kaniyang pamilya:
“Ang bawat hayop na gumagalaw ay maaaring kainin ninyo, gaya ng mga halamang luntian, ibinibigay Ko ito sa inyo. Ngunit huwag ninyong kakainin ang laman na may dugo, sapagkat naroon ang kaluluwa nito.”— Genesis 9:3-4
Mahalaga sa Diyos ang dugo
Sa Kautusan ng Diyos sa Israel, ang dugo ay simbolo ng buhay. Kaya kung sinasadya ng isang Israelita na balewalain ang utos tungkol sa dugo, itinuturing itong mabigat na kasalanan. Ang parusa? “Putulin” o alisin siya mula sa bayan—ibig sabihin, maaring hatulan ng kamatayan.
Ayon sa
M’Clintock and Strong’s Cyclopaedia:
“Ang mahigpit na utos na ito ay hindi lang para sa mga Israelita, kundi pati sa mga dayuhang nakatira sa kanila. Ang parusa sa paglabag ay ‘putulin mula sa bayan,’ na tila tumutukoy sa kamatayan—bagaman hindi tiyak kung ito’y sa pamamagitan ng espada o pagbato.”— Vol. I, p. 834 (1882)
Puwede bang balewalain ang utos sa panahon ng emergency?
Isang halimbawa ang nangyari sa mga sundalo ni Haring Saul:
“Nang araw na iyon, patuloy silang nakipaglaban sa mga Filisteo mula sa Micmas hanggang Aijalon, kaya sobrang pagod ang mga tao. Dahil sa gutom, sinunggaban nila ang mga hayop—tupa, baka, at guya—at kinatay ito sa lupa. Pero kinain nila ito nang may dugo.Nang malaman ito ni Saul, sinabi niya: ‘Nagkasala kayo laban kay Jehova sa pagkain ng may dugo. Magdala kayo ng malaking bato.’Pagkatapos, inutusan niya ang mga tao: ‘Dalhin ninyo rito ang inyong mga hayop, katayin ninyo ito dito, at huwag kayong magkasala sa pagkain ng may dugo.’”— 1 Samuel 14:31-34
Dahil sa matinding gutom, hindi sinasadya ng mga sundalo na kumain ng karne na hindi naayos ang pagdugo. Pero kahit emergency ang sitwasyon, hindi ito naging dahilan para palampasin ang utos. Tinawag pa rin itong “pagkakasala laban kay Jehova.”
Aral para sa atin
Ang dugo ay sagrado sa paningin ng Diyos. Mula kay Noe hanggang sa panahon ni Saul, malinaw ang utos:
Huwag kainin ang dugo. Hindi ito basta tradisyon—ito ay moral na prinsipyo na may kaugnayan sa paggalang sa buhay.
Mataas na Paggalang ng Diyos sa Dugo
Bakit mahalaga ang dugo sa paningin ng Diyos?
Ayon sa Bibliya, ang kaluluwa o buhay ng isang nilalang ay nasa dugo. Kaya’t ang dugo ay hindi basta bahagi ng katawan—ito ay sagrado. Sinabi ng Diyos:
“Sapagkat ang kaluluwa ng laman ay nasa dugo, at inilagay Ko ito sa altar upang itubos ang inyong mga kaluluwa, sapagkat ang dugo ang tumutubos dahil sa kaluluwa na nasa loob nito.”— Levitico 17:11
Kaya malinaw ang utos:
huwag itong kainin.
“Ang kaluluwa ng bawat uri ng laman ay nasa dugo nito.”— Levitico 17:14
“Ngunit huwag ninyong kakainin ang laman na may buhay pa—ang dugo nito.”— Genesis 9:4 (RSV; Moffatt)
Hindi lang ito diet restriction
Hindi lang ito simpleng bawal sa pagkain. Sa mas malalim na pag-unawa, ang Diyos mismo ang nagtakda ng moral na prinsipyo tungkol sa dugo. Bilang Maylikha at Tagapagbigay ng buhay, nais ng Diyos na igalang natin ang buhay—at ang dugo bilang simbolo nito. Kaya’t ang pagbubuhos ng dugo ng hayop ay pagpapakita ng paggalang sa buhay na galing sa Diyos.
Mas mataas pa ang paggalang sa dugong pantao
Hindi lang dugo ng hayop ang sagrado—lalo na ang dugo ng tao. Sinabi ng Diyos:
“Hihingin Ko ang dugo ng inyong mga kaluluwa... Sinumang magbubo ng dugo ng tao, sa pamamagitan ng tao ay mabububo ang kaniyang dugo, sapagkat sa larawan ng Diyos nilikha ang tao.”— Genesis 9:5-6
Kung ang dugo ng hayop ay mahalaga sa Diyos, mas higit pa ang halaga ng dugong pantao—dahil ito’y kumakatawan sa buhay ng isang nilalang na nilikha ayon sa Kaniyang larawan.
Komentaryo mula sa teolohiya
Ayon kay Andrew Fuller, isang kilalang Baptist theologian:
“Ang utos na ito kay Noe ay tila para sa buong sangkatauhan, hindi lang sa mga Israelita. Hindi ito bahagi ng seremonyal na kautusan ng mga Judio, kundi moral na prinsipyo. Ipinatupad pa ito sa mga Gentil na Kristiyano sa pamamagitan ng mga apostol (Gawa 15:20). Ang dugo ay buhay, at tila inaangkin ito ng Diyos bilang sagrado para sa Kaniya.”— The Complete Works of the Rev. Andrew Fuller (1836), p. 751
Aral para sa atin
Ang dugo ay hindi basta likido—ito ay simbolo ng buhay, ng pagtubos, ng kasunduan, at ng kabanalan. Mula sa panahon ni Noe, sa Kautusan ni Moises, hanggang sa sakripisyo ni Kristo, ang dugo ay may mahalagang papel sa relasyon ng Diyos at ng tao. Kaya’t ang paggalang sa dugo ay paggalang sa buhay na galing sa Diyos.
PH