Ako, para sa one and only ko. Si mama.
Mapait ang buhay namin noon. Talagang hirap kami, shempre. Palit-lipat, walang pambayad sa renta.
"Mama: Tatlong buwan kang hindi nakakabayad. Minsan hindi umaabot yung kita mo or sweldo mo."
Shempre nung una nakakalungkot. Dahil shempre yung mga kaibigan mo, nandun. All of a sudden, aalis ka.
"Mama: Sobrang pait nung hindi ko nagampanang bayaran yung kuryente."
Hindi, alam kong wala talagang budget pambayad ng kuryente. Hindi madaling bumuhay ng apat na anak, at mag-isa lang nanay ko. Pero bilib pa rin ako kay mama. Sa Gitna ng pait, smile pa rin sya. Dun ko nakita na dapat hindi nega. Dapat positive. Na kahit nakakapagod, kahit mahirap, alam kong kakayanin. Kasi, anumang pait ng buhay, kaya 'tong pasarapin. Parang N3sc4f3 Creamy White. Ito lang ang may N3stl3 Milk. Walang pait. Lahat ng pagod, lahat ng narating ko... Para kay mama. Tinanggal namin ang pait para makabangon kami. Ikaw? Para kanino ka bumabangon?