PHWALA NA
By :me
Simula ng makilala kita.
Mundo ko ay nag-iba.
Lahat nagkakulay, at nagkaroon ng sigla.
Hindi ko alam kung bakit at paano.
Pero alam ko, ikaw lang laman ng aking puso.
Sa tuwing nakikita kita. Iba ang sigla at tuwang nadarama.
Pero sa tuwing wala ka, para bang ako'y nanghihina.
Ngiti dito, tawa doon
Hanggang sa hindi nanating namamalayan kung saan tayo paroroon.
Nagkakakaaway, nagkakagalit, pero nareresolba
Pero lintik na tadhana, sige pa rin sa pagbigay ng problema.
Ngunit nanatili tayong matatag.
At hinding hindi natitinag.
Hanggang saan nga ba 'to patutungo?
Pero, ako'y sigurado. Na makikita kitang haharap sa altar kasama ko.
Subalit, nag iba.
Noong makilala mo sya.
Lahat ng pangako napako.
Lahat ng pangarap naglaho.
At ang mundo ko ay gumuho.
Ang sakit sakit nito.
Para bang tinatarak ang aking puso.
Buong akala ko ay ikaw na.
Ang makaksama ko sa twina.
Ngunit hindi pala.
Dahil ang babaeng pangarap kong makasama?
Ayun, hawak na ng iba.
Tatlong taon, tatlong taon na tayong hiwalay. Pero parang wala pa rin akong kamalay malay.
Lahat ng ala-ala'y bumabalik.
At ang ramdam ko pa rin sa puso ko ang tinik.
Masakit. Sobrang sakit.
Bakit kaylangan ko 'to maramdaman ng paulit-ulit?
Nakakabaliw.
Di ko na rin maramdaman ang kahit ano pang aliw.
Ayoko na. Tama na.
Ang sinisigaw ng isip kong nagwawala.
Kabaliktaran ng sinasabi ng puso ko.
At ang sabi laban pa.
Hanggang kaylan mahal?
Hanggang kaylan ako maghihintay?
O dapat pa nga ba?
Kasi ang pakiramdam ko'y unti-unti akong pinapatay.
Alam kong matagal na.
Ngunit talagang kakaiba ka.
Putcha. Ang hirap na.
Ngunit para sa sarili ko, pilit kong itatak sa puso't isip ko na wala na. Wala na talaga.
--
Feeling ko may kulang sa tulang ginawa ko. Hahaha.
Pero maganda ba kaphc? Thanks
By :me
Simula ng makilala kita.
Mundo ko ay nag-iba.
Lahat nagkakulay, at nagkaroon ng sigla.
Hindi ko alam kung bakit at paano.
Pero alam ko, ikaw lang laman ng aking puso.
Sa tuwing nakikita kita. Iba ang sigla at tuwang nadarama.
Pero sa tuwing wala ka, para bang ako'y nanghihina.
Ngiti dito, tawa doon
Hanggang sa hindi nanating namamalayan kung saan tayo paroroon.
Nagkakakaaway, nagkakagalit, pero nareresolba
Pero lintik na tadhana, sige pa rin sa pagbigay ng problema.
Ngunit nanatili tayong matatag.
At hinding hindi natitinag.
Hanggang saan nga ba 'to patutungo?
Pero, ako'y sigurado. Na makikita kitang haharap sa altar kasama ko.
Subalit, nag iba.
Noong makilala mo sya.
Lahat ng pangako napako.
Lahat ng pangarap naglaho.
At ang mundo ko ay gumuho.
Ang sakit sakit nito.
Para bang tinatarak ang aking puso.
Buong akala ko ay ikaw na.
Ang makaksama ko sa twina.
Ngunit hindi pala.
Dahil ang babaeng pangarap kong makasama?
Ayun, hawak na ng iba.
Tatlong taon, tatlong taon na tayong hiwalay. Pero parang wala pa rin akong kamalay malay.
Lahat ng ala-ala'y bumabalik.
At ang ramdam ko pa rin sa puso ko ang tinik.
Masakit. Sobrang sakit.
Bakit kaylangan ko 'to maramdaman ng paulit-ulit?
Nakakabaliw.
Di ko na rin maramdaman ang kahit ano pang aliw.
Ayoko na. Tama na.
Ang sinisigaw ng isip kong nagwawala.
Kabaliktaran ng sinasabi ng puso ko.
At ang sabi laban pa.
Hanggang kaylan mahal?
Hanggang kaylan ako maghihintay?
O dapat pa nga ba?
Kasi ang pakiramdam ko'y unti-unti akong pinapatay.
Alam kong matagal na.
Ngunit talagang kakaiba ka.
Putcha. Ang hirap na.
Ngunit para sa sarili ko, pilit kong itatak sa puso't isip ko na wala na. Wala na talaga.
--
Feeling ko may kulang sa tulang ginawa ko. Hahaha.
Pero maganda ba kaphc? Thanks
