The World Is Not Perfect. You Have to Choose Based on Consequence. Naintindihan Ko Na Ang Pilipinas.

[Asherah Goddess]

The world is not perfect po. You have to sacrifice o sabihin natin, bawat disisyon ay meron consequences. Hindi maaari wala.

Example.

Kapag "family oriented" ang tao, ang kapalit is "hindi ambitious o hindi goal oriented" ang tao. Meaning "we" versus "I". "We" mean na the reason why kumikita ang anak o tao para sa family mismo, lahat, versus "I" na the reason why kumikita ang tao is para magkaroon ng sariling bahay at lupa, and para maging independent.

Ang atin kasi, philippine culture, hihiwalay ang anak sa magulang if mag-aasawa na ang anak within family versus ang family kung saan tinitrain ang anak during teenage years niya na papaano ito tumayo ng sarling paa, kung papaano maging sucessful in life, kung papaano maging independent at paano niya ma aachieve ang goals with the support of parents.

Tingnan niyo sa ibang culture, ang anak ay independent na at the age of 18 years old. Na train sila in the early age. In the future, meron ng huge amount of money, if ever, nakapagpatayo ng sarili bahay, nakapag own ng businessess and etc.

Sa atin, as long as walang asawa, 30 years old and above, 40s and 50's, andiyan pa rin sa bahay ng magulang. Money is not enough na yes, meron po pero walang sariling bahay, sariling businessess, wala lahat. Of course, meron siya family at iyon lang ang sinusupport niya all the way. Yung pera, if ever, lahat ay napupunta sa family dahil nga family oriented. Focus only in the family.

Walang mali but, kapag magdidisiyon ang tao, meron kaakibat na consequences o meron kapalit kung tawagin.

Hindi naman perfect po kasi.

Katulad ng lalaki, malakas in physical strength pero kaakibat nito ay ang sitwasyon nila na madali mamatay dahil nasa space sila na puro competition pagdating sa social status at competition sa babae, pati sa war, lagi sila ipinapadala at babae naman na mahabang ang life niya dahil alaga siya ng society, malawak ang support at connection sa buong community ay ang kapalit naman, restricted sa sariling autonomy.

Maraming iba pa po.

Kung gusto ng asawa na housewife lang, sa lalaki, ang kapalit is lalaki ang magbubuhos ng pawis para magprovide sa babae or a choice kung saan same ang lalaki at babae na meron pera, iyon nga lang, asahan na hindi nga lang housewife ang babae na magsisilbi sa lalaki at kung ano man ini expect ni lalaki.

Or babae na gusto lalaki na mayaman, kailangan magconform ang babae sa gusto ng lalaki dahil lalaki ang may pera if ever nag restrict ang lalaki sa pera, nagdecide siya at siya ang may control, tanggapin ng babae dapat. Choice niya. Iyon nga lang, enjoy ang babae kung ano naman luxuries na ibinibigay sa kanya ng lalaki. Kapag babae naman na same sila ng status ng lalaki like example, normal lang na sahod, kailangan mag cooperate silang dalawa dahil if money is not enough, not enough talaga. Maari struggling sa pera pero at least, flexible kayo dalawa.

Mga ganun. Lahat may kapalit. Lahat may consequence.

Kaya nga may kasabihan, be satisfied. Kung ano man choice, diba, learn to be satisfied. Pinili mo iyan, diyan ka sa destiny mo.
​

 

[Asherah Goddess]

In real life kasi, ang mga tao is not satisfied or nagcocomplained. Halimbawa, lalaki, nagcocomplained na itong babae ay nakaasa sa pera or keyso gold digger, pero pinili niya na maging provider po. Choice niya iyon. Disisyon niya so dapat eaccept niya ang ganoon consequence na hindi maaari na meron ibang babae na ganun nga po talaga. Choice niya iyon, iyon ang destiny na itahak niya.

Sa babae naman, sobrang yaman ng lalaki, lahat ay pwede ibigay. Choice ng babae na kumapit sa lalaki na super rich guy po pero accept na consequence dahil pera niya iyon, pwede magdemand ang lalake sa babae kung ano ang gusto dahil siya ang may hawak ng pera. Maari magdemand siya dahil pera niya iyon. Example, gusto ng wife ay masyal sa beach. Ayaw ng husband dahil gusto niya sa safari zoo. Talaga susunod ang babae dahil lalaki ang may hawak ng pera. Siya ang nagmamaneubra ng pera. Ang babae ay wala naman. Piniprovide lang siya ng lalaki. Kung baga siya pa rin ang magdedecide so accept the consequence galing babae. Choice niya iyon, destiny niya.​

 

[Asherah Goddess]

Tipong in the family po, in Philippine culture, example, ikaw o kung sino tao, family-oriented ang tao, means lahat ng pera ng tao, malaki man o maliit, ibigay dapat sa family—lahat, o kahit meron na natitira para sa'yo, magbigay ka pa rin sa family mismo. Ang sacrifice diyan ay wala kang sariling bahay, wala kang para sa sarili mo… wala. Lahat ay nasa family... Iyan ang "we".

....versus ang "I" is para magkaroon ng sariling bahay at lupa, magkaroon ng sariling pera, sariling kotse, at sariling financial stability—kung ano ang para sa'yo. Iyon ang sacrifice or kapalit kung baga.

Dalawang klaseng family na meron. Ang family na in the early teens, tini-train na ang anak na maging independent at maging successful in life pagdating sa career, versus family na in the early teens ay na-influence na need to give something in the family dahil "we" - to be family-oriented ang anak, lahat dapat ibigay kung ano meron sa family.

Iyan ang life choices. Bawat choice, meron kapalit or consequences. Hindi lang iyan. Marami pang iba pa.

Meron akong nakausap na ibang tao. Yung nakatira mag-isa sa rented house. Experience nila, lahat ng desisyon ay sa kanila. Kahit anong oras sila umuwi ng bahay, kahit late matulog~ alam niyo iyon? Andoon ang freedom na wala raw nangingialam sa'yo at walang nagbabawal at walang nagsu-supervise. Ang free-free daw niya. Iyon nga lang, ang kapalit ay siya lang mag-isa. In times of trouble or depression, walang makausap. Iyon ang consequence or kapalit or sacrifice. Nasa tao na kung paano niya idideal. Siguro na dideal niya is through meditation, yoga or self-help videos or tools. Still, andoon ang consequence ng kung ano man ang choices niya ay doon siya. Doon ang matatahak niyang destiny.
​

 

[jamesiswizard_1]

The world is perfect, hindi mo lang alam kung paano tingnan. Hindi ko naman sinasabing walang consequences ang bawat desisyon natin, pero hindi ibig sabihin na dahil may consequences, hindi na perfect ang mundo. Being family-oriented doesn't mean na hindi ka na puwedeng maging ambitious, successful, at independent, dahil puwede mong pagsabayin ang pagtulong sa pamilya at pag-abot sa sarili mong mga pangarap. Hindi rin lahat ng nakatira pa sa magulang ay walang direksyon sa buhay, dahil magkakaiba tayo ng circumstances, priorities, at definition of success. Same goes with men and women; hindi kailangang maging kapalit ng financial security ang pagkawala ng autonomy, at hindi rin kailangang mamili sa pagitan ng pamilya at personal growth. Puwede nating baguhin ang pananaw natin, gumawa ng mas mabuting desisyon, at humanap ng balance sa mga bagay na mahalaga sa atin. Contentment is important, pero hindi ibig sabihin na dahil pinili mo ang isang bagay, kailangan mong tanggapin ang lahat kahit maaari ka pang mag-improve. Para sa akin, the world is perfect not because everything is easy or free from consequences, but because despite its imperfections, it still gives us opportunities to learn, grow, make choices, and create a meaningful life. Hindi lahat ng bagay ay kailangang tingnan bilang sakripisyo o kapalit; minsan, nasa paraan lang ng pag-iisip natin kung paano natin haharapin ang buhay.

 

[Asherah Goddess]

Ang akin ay the reason why nasasabi ko na the world is not perfect dahil bawat desisyon ng tao o kung ano man ang choices ng tao ay may consequences o kapalit. Kinakailangang may sacrifice na gagawin sa isang specific situation. Hindi sila puwedeng pagsabayin.

Example. Family-oriented po. Hindi masama ang family-oriented. Bagkus, kahit individualistic o independent ang tao, pinahahalagahan pa rin po ang pamilya. Ang family-oriented po, meaning pagdating sa mga major choices, ang desisyon ay approved by all family members, at anumang ginagawa ng bawat member ay kinakailangang may epekto sa mismong family. Iyon ang one of the reasons why lahat ng members are dependent sa bawat isa within the family po. Halimbawa. Pagdating sa pera, kinakailangan na ang anak ay may maibibigay sa pamilya. Pagdating sa college or university, kailangan ng approval ng lahat ng family kung saan ang anak na papasok at sa katunayan nga, sila pa mismo ang namimili ng course mismo. Pagdating sa sahod, halimbawa, ang parent ay sasamahan ang anak sa job interview at ang dahilan ay para lang makapasa ang anak at makakuha ng job dahil nakasalalay ang buong family sa pera ng anak. Anuman ang gagawin ay para sa family as a whole. Kaya ang nasabi ko, ang tao o anak, wala na kung ano para sa kanya.

...and so, tayo, ikaw o ako, if choice ko maging ambisyoso at maging goal-oriented sa buhay ko, like ang gusto ko magkaroon ng sariling bahay, sariling kotse, sariling pera, maging independent, well, kinakailangan ay maging self-reliant at ang desisyon ay hindi nakadepende sa pamilya. Sa sarili disisyon kung baga. Yung sariling identity at personal rights na kung ano ang gusto ng tao mismo para sa sarili. Nagre-rely siya sa sarili niyang capabilities at sarili niyang resources. Meron ang tao na sariling personal achievement po na hindi kailanman umaasa sa pamilya mismo. Iyon ang ibig kong sabihin na sacrifice o may kapalit po. Kung baga, if gusto maging independent o maging individualistic, the consequence of the action is matuto ang tao na hindi umasa sa pamilya, or if gusto nakaasa ang lahat sa pamilya, the consequence is wala siya kung ano ang para sa kanya sapagkat lahat ng ginagawa niya ay para sa pamilya po. Lahat ay para sa pamilya.

Iyon po. Sa akin, hindi siya puwedeng pagsabayin dahil ang katagang "pagbibigay" sa family is a deep-seated root na kasi ang culture natin na family first po. Lahat ay puro sa family kaysa sa sarili natin.

Tipong ang atin, the reason why ipinapaaral ang anak ng karamihan ay upang magtrabaho, magkaroon ng pera, at may maibigay sa pamilya versus the reason why ipinapaaral ang anak ay para i-train ang anak kung paano tumayo sa sariling paa at hindi umasa ang anak pagdating sa pamilya. Katulad ng e-train ang anak kung paano magbayad ng sariling bills, mag-manage ng sariling pera, paano mag-navigate na mag-isa na siya ang lahat.... lahat. Eti-train paano maging successful ang anak pagdating sa career na pinili niya? Eti-train na paano magdesisyon para sa sarili? Mga ganoon ba.
​

 

[Asherah Goddess]

Ika nga, kung ano ang mas matimbang sa tao po ay iyon ang path na pipiliin niya. Sa akin talaga ay hindi sila pwede pagsabayin. Meron at meron pa rin nangingibabaw or above ika nga. Hindi sila puwedeng pagsabayin.​

 

[Asherah Goddess]

To be independent or individualistic ay hindi ibig sabihin, hindi na makakapag-asawa. Makakapag-asawa pa rin. Kaya lang, kapag lumaki ang anak, same process ulit. Ang mga magulang ay hindi sasanayin ang anak nila na mag-stay sa iisang bubong. At the early teens, like 18 or 19 years old, tini-train nila agad maging independent ang anak. Meron case na parents pa mismo ang magti-train sa anak na tumira sa sariling apartment or sariling rent as long as kumikita na ang anak ng pera or minsan habang nag-aaral ng college, tini-train nila agad na tumira sa boarding house na mag-isa hanggang mag-graduate ng college at makakuha ng job. Mga ganoon ba. Same process.

Sakaling iwan na ang mag-asawa sa iisang bubong at lahat ng mga anak ay meron na kani-kaniyang buhay, eh kung marami nang na-earn na money at meron namang financial stability ang mag-asawa, kahit matanda pa ang mga iyan, eh di naks. Haha. Mag-date sila at travel-travel sila na mag-asawa na parang noong unang nagkita pa lang sila noong kabataan. Di ba, másáráp ang ganun? Wala nang hahawak ng responsibility kundi kayo lang dalawa mag-asawa na nagsasama at puros dates-dates na lang kayo dalawa sapagkat, ika nga daw, finished na ang responsibility sa mga anak. Kung sakaling reunion, doon na lang magkita-kita uli. Iyon nga lang ang kapalit: kapag nagkasakit, ang mag-aalaga ay ang mag-asawa o isa sa kanila ang mag-aalaga, at kapag namatay ang isa sa kanila, walang mag-aalaga. Kaya nga uso ang foundations o community ng mga elders. Pero meron ding mga elders na humahaba pa rin ang buhay dahil mataas ang pagpapahalaga nila sa health, dahil aware sila na mag-isa po sila. Kaya sa video on YouTube, ang mga matatanda, naggi-gym pa. Pagkatapos, meron pang poging lalaki na nasa edad 50s ay mukhang 20s ang hitsura dahil sobra niyang inaalagaan ang sarili.

Ang atin, our culture, dito sa Philippines, nasanay tayong tumira ang anak sa iisang bubong kahit matanda na, walang sariling bahay, o matanda na, wala pang pera, o ang case, meron pera ang anak galing sa tinatrabaho, pero nagbibigay palagi sa buong family dahil walang financial stability rin ang family, o galing sa parents mismo ay walang stable income. Hindi nakaipon dahil ang unang family nila, ganoon din ang process, ganoon din ang isinanay sa kanila. Walang stable income po. Ganun din ang prosesong isasanay sa magiging anak ng anak nila. Mag-eestay ang anak sa magulang sa iisang bubong na kahit magsisik-sikan sa isang bahay —ganoon. Hindi pa tapos ang responsibility ng magulang sa mga anak dahil minsan kahit matanda na ang anak, nasa kanila pa rin ang desisyon o nag-iintervene pa rin ang magulang mismo. Ang pros lang doon ay, since walang pera, kung sino man ang nasa bahay ang mag-aalaga sa taong may sakit. Iyon ang hindi ko alam kung dahil siguro hindi sila ganoon katindi ang pag-aalaga sa health nila sapagkat aware sila na meron namang mag-aalaga or sadyang hindi sila aware of how to be healthy daily. Hindi ko rin alam kung burden na sa nag-aalaga o nag-e-enjoy sila sa ginagawa nila.

Iyon ang sinasabi kong kapalit. Sacrifice ika nga.

"Loop" ang dating. Umiikot or same process. Like if ang parents na noon ay anak sila ng unang parents nila ay ganoon ang sistema or process na isinanay sa kanila like ang anak ang magbibigay sa mga family and/or parents, darating ang panahon kapag lumaki ang anak at wala silang naipon po dahil napunta lahat ang pagbibigay sa parents or sa family, same "loop" lang siya na kapag naging parents na sila ay kapag nagkaroon din sila ng anak, sapagkat wala nga naipon ang parents mismo, magiging same process din ang gagawin nila, aasa sila sa pera ng anak na kailangan ang anak ay magbigay sa magulang then, ang anak na iyon, again, dahil walang naipon sapagkat lahat ay ibinigay na sa parents or sa family mismo, kapag naging ãdül† siya at naging parents din siya, ganoon din ang gagawin sa anak nila and so on and so forth. Hindi mapuputol ang chain unless may makapag-decide na putulin ang chain mismo. Disisyon nila at choice, iyon ang destiny nila. Sa akin, naniniwala ako na ang destiny can be changed, kaya naniniwala na ako sa free will. Dati kasi, hindi ako naniniwala sa free will. Ang iniisip ko, naka-predestine tayo lahat, pero hindi nagtagal, naisip ko na meron tayong free will. Nasa atin iyon kung anong destiny natin na gusto nating tahakin.​