Short Story (Promise)
Apo: Lola, bakit po araw-araw kayong nakatingin sa gate?
Lola: Kasi may hinihintay pa ako, apo.
Apo: Sino po?
Lola: Ang lolo mo.
Apo: Pero lola, sabi nila matagal na siyang wala.
Lola: Oo, matagal na. Pero noong bata pa kayo, nangako siya na babalik siya kahit anong mangyari.
Apo: Hindi po ba kayo nagalit?
Lola: Nagalit ako noon. Umiyak ako nang maraming gabi. Pero mas matagal akong umasa kaysa sumuko.
Apo: Bakit po hindi na lang kayo umalis?
Lola: Dahil dito kami unang nagkita. Dito rin niya ako sinabihang, “Hintayin mo ako.”
Apo: At hanggang ngayon, hinihintay niyo pa rin po siya?
Lola: Hindi na siya para sa akin lang, apo. Hinihintay ko siya para sa alaala namin. Para sa pangakong hindi ko gustong burahin.
Apo: Lola… dumating po kaya siya?
Lola: Dumating siya. Hindi nga lang sa paraan na gusto ko.
Apo: Paano po?
Lola: Sa tuwing may hangin na dumadaan sa gate, pakiramdam ko naroon pa rin siya. At doon ko naiintindihan na may mga taong hindi talaga nawawala. Nananatili lang sila sa puso.