hmm nung nabasa ko to sobrang na-touch ako sa tapang mo mag-open up, grabe. Hindi ako doctor ha, pero gusto talaga kitang sabihan na please, huwag mong i-claim na “natitira na lang oras mo.” Yung hidradenitis suppurativa, legit na condition ’yan, hindi dahil “marumi dugo mo” o dahil may mali sa’yo bilang tao. Hindi mo kasalanan ’to. Gets ko na ang bigat sa pakiramdam lalo na kung ang daming boils, sugat, dugo, tapos sabay mo pang dala yung hiya, takot, at overthinking. Normal mapagod, ma-frustrate, ma-paranoid, pero sana kahit konti kumapit ka pa rin sa idea na may puwede pang magawa para sa’yo, lalo na kung makahanap ka ng dermatologist o surgeon na may alam sa HS. Iwasan mo rin yung piga-piga o tusok sa bahay, delikado sa infection, deserve ng katawan mo yung alaga na guided ni doc, hindi yung ikaw lang mag-isa lumalaban.
May kakilala ako dati na hindi man eksaktong same na same yung case, pero may skin condition din siya na halos araw-araw may sugat, may nana, may dugo, at dumating din siya sa point na feeling niya wala nang pag-asa, na pangit na siya, na hanggang doon na lang buhay niya. Ilang beses siyang napagod, umiyak, gusto nang sumuko, pero dahan-dahan siyang naghanap ng tamang doctor, nagpalit ng lifestyle konti-konti, at pinakaimportante, natutunan niyang huwag ituring na kalaban yung katawan niya. Hindi naging magic na biglang nawala lahat, pero unti-unti gumaan yung pakiramdam niya, both sa balat at sa utak. Kaya sinasabi ko ’to hindi para magpa-fake hope, kundi para ipaalala sa’yo na hindi mo alam kung anong pwedeng mangyari kung bibigyan mo pa ng isa pang chance sarili mo at yung treatment na puwedeng ibigay ni doc.
Kung feeling mo ngayon wasak ka na, tandaan mo maraming tao na dumaan sa sobrang pangit na season ng buhay nila, tapos pag tumingin sila pabalik after ilang taon, doon nila na-realize na buti na lang hindi sila nag-give up sa sarili nila nung panahon na ’yun. Hindi maliit na bagay yung ginawa mo na nag-open ka at humingi ng tulong, proof na may parte pa sa’yo na gusto pang lumaban. Kahit gaano kababa tingin mo sa sarili mo ngayon, hindi nun binabago yung truth na you still deserve proper care, love, at chance na gumaan ang buhay mo. Please huwag mong tapusin ang kwento mo sa pinaka-madilim na chapter; hindi pa ’to ending, okay? ito pa lang yung part na someday masasabi mo, “Grabe pinagdaanan ko ’to, pero hindi ako natapos dito.”