Minsan na ako nabully highschool days tapos kalmado lang ako pag tahimik yung lugar tipong ako lang talaga mag isa, pero pag may makakasalubong akong tao na nenervous ako, lalo na pag babae madalas kasi ako pagtripan lalo na pag may itsura , kaya iniiwasan ko yan tapos gustong gusto ko lagi nalilibang ako eh adik pa naman ako sa computer pero naiilang parin ako sa tao nun ayaw ko makipag eye to eye, hanggang ngayon dala dala ko yung trauma na to, Hindi ko namamalayan naaapektuhan din pala yung nakakasalamuha ko like, naiilang ako pero ang isip ko nakatingin ako sa kanila, tapos di ako masyado makagalaw parang remote control ang weirdo pero kapag alam ko naman na hindi totoo yung iniisip ko kumakalma yung utak ko, kaya gusto ko mapag isa palagi para ma avoid ko yung ganun na scenario. Parang ang sama sama ko promise judgemental na utak vs. judgemental na mundo lalo na commute ayaw ko niyan naistress na agad ako pero pinipilit ko kaso ang weird ko parin gusto ko lagi sa unahan ayaw ko sa gitna o sa likod kasi iisang direksyon lang tinitignan ko,
Tapos nung sinabi ko yung mental health ko sa kamag anak ko sinabihan pa ako na sinungaling.
Meron ako Social Anxiety Disorder.
Di ako sanay makipaghalubilo sa tao mas prefer ko mag bike kesa mag commute kahit malayo.
Tapos nung sinabi ko yung mental health ko sa kamag anak ko sinabihan pa ako na sinungaling.
Meron ako Social Anxiety Disorder.
Di ako sanay makipaghalubilo sa tao mas prefer ko mag bike kesa mag commute kahit malayo.
Tinatawanan pa ako minsan hahaha pero stress
pero gets ko naman yun, Kaya ito bumalik ako sa pinanggalingan ko ayaw ko nadadagdagan pa stress nila.